• 8/10/2021

    Jazz and digital design

    Την άνοιξη του 2020, με αφορμή το Syros Jazz Festival και με την καθοδήγηση των καθηγητριών Φλωρεντίας Οικονομίδου και Έλσας Χαραλάμπους, οι πρωτοετείς φοιτητές του Τμήματος Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Σύρο, σχεδίασαν ψηφιακά έργα αντλώντας έμπνευση από την τζαζ.
     
    Η δουλειά τους παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Καφέ Plastico, στο κέντρο της Ερμούπολης τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2020. Επίσης όλα τα έργα προβλήθηκαν με προτζέκτορα κατά τη διάρκεια των συναυλιών που έγιναν στον ανοιχτό χώρο εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου Χρούσσων.
     
    Το Jazz Library συγκέντρωσε τα έργα αυτά και τα παρουσιάζει σε μια ψηφιακή έκθεση στο https://greekjazz.omeka.net/exhibits/show/the-university-of-the-aegean-s.
     
     
     

    -::~:~::~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~::~:~::-

  • 6/9/2021

    O Μίκης Θεοδωράκης και η Τζαζ

    «Από πολύ μικρός είχα την τύχη να ακούω καθημερινά στο σπάνιο για την εποχή του (δεκαετία του ’20) φωνόγραφο δίσκους τζαζ της κλασικής της περιόδου.Μια μουσική που με σημάδεψε και που τόσο θα ήθελα να την γνωρίσω σε βάθος. Όμως οι συνθήκες τότε (ξένη κατοχή) δεν μου το επέτρεψαν. Έτσι η τζαζ έκτοτε παραμένει μέσα μου σαν ένα μεγάλο απωθημένο».
     
    Αυτά έλεγε το 2013 ο Μίκης Θεοδωράκης στον Κώστα Στοφόρο, με αφορμή την κυκλοφορία του "Modes and Moods", του άλμπουμ με το οποίο ο Δημήτρης Καλαντζής κοίταξε μέσα από την τζαζ 8 γνωστές συνθέσεις του Μίκη.
     
    Αυτό το απωθημένο ήρθε με έναν τρόπο να άρει το 1973 η επιμονή του Sydney Lumet, να μπει η υπογραφή του Έλληνα συνθέτη στο soundtrack της ταινίας του "Serpico", με τις ενορχηστρώσεις του Bob James να ντύνουν με τζαζ και νεοϋορκέζικα χρώματα τις συνθέσεις του Μίκη.
     
    Για το άλμπουμ "Modes and Moods" του Δημήτρη Καλαντζή και και την σχέση του Μίκη Θεοδωράκη με την τζαζ, γράφει ο Γιώργος Χαρωνίτης στο Αθηνόραμα:
    "Η «Όμορφη πόλη» διασυνδέεται ευθέως με το «Crescent» του John Coltrane – και αυτό τονίζεται τόσο από το τενόρο σαξόφωνο του Τάκη Πατερέλη όσο και από το ίδιο το πιάνο του Δημήτρη Καλαντζή. Βρισκόμαστε στην καρδιά της modal jazz λίγο πριν από τα mid-‘60’s και φαίνεται πως η μουσική του Μίκη (ή, έστω, πτυχές αυτής) μοιράζεται με αυτήν κάποιες κοινές ποιότητες. Αρκεί να μπορεί να τις ανακαλύψει κάποιος και να τις αναδείξει – όπως κάνει εδώ ο Δημήτρης Καλαντζής και φτιάχνει ένα έργο περίπου αριστουργηματικό, ουσιαστικό και εξέχον στη σύγχρονη ελληνική τζαζ δισκογραφία. Αναμφιβόλως, ένα classic".
     
    Εκτός από το "Serpico" και το "Modes and Moods" το Jazz Library εντόπισε κι άλλα κομμάτια του σπουδαίου συνθέτη που έφυγε απ’ τη ζωή πριν λίγες μέρες, ιδωμένα από άλλους καλλιτέχνες με την οπτική της τζαζ. Τα παρουσιάζει σε μια μικρή συλλογή.

    -::~:~::~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~::~:~::-

  • 10/8/2021

    ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΕΛΛΟΣ δισκογραφική διαδρομή, ενός σημαντικού σαξοφωνίστα της ελληνικής τζαζ

     

    του Φώντα Τρούσα

    Ο σαξοφωνίστας (άλτο, σοπράνο, βαρύτονο) Θοδωρής Ρέλλος είναι ένας από τους μουσικούς που καθόρισαν (και καθορίζουν) σε μεγάλο βαθμό τον ήχο της ελληνικής τζαζ, τα τελευταία 30 χρόνια. Μέσα, αλλά και έξω από τους Mode Plagal, ο ήχος τού Θοδωρή Ρέλλου είναι συνυφασμένος με μερικές από τις πιο δημιουργικές στιγμές τής σύγχρονης «ζωντανής» τζαζ σκηνής και βεβαίως της ανάλογης δισκογραφίας.

     

    Προσπαθούμε να θυμηθούμε πότε ακούσαμε για πρώτη φορά το σαξόφωνο του Θοδωρή Ρέλλου. Η μνήμη θα μας οδηγήσει πολλά χρόνια πίσω, το 1983(!), όταν αγοράζαμε το άλμπουμ του Θάνου Μικρούτσικου «Αραπιά για Λίγο Πάψε να Χτυπάς με το Σπαθί» [CBS]. Ήταν ένας jazz, blues, rock και jazz-rock δίσκος του Θ. Μικρούτσικου –με τίτλο βγαλμένο μέσα από τις ηχητικές «συγκρούσεις» της εποχής– με τον Θ. Ρέλλο ν’ ακούγεται σ’ ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου (μάλλον το ωραιότερο), που είχε τίτλο «Εμβατήριο για τα ανήσυχα παιδιά», βασισμένο σε ποίηση Bertolt Brecht (μτφ. Μάριος Πλωρίτης) και με ερμηνεύτρια την Μαρία Δημητριάδη. Ένα δυνατό jazz / blues άσμα με το «βαθύ» τενόρο (τότε) του Θ. Ρέλλου να το χαρακτηρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη. (Το κομμάτι ήταν γραμμένο για την παράσταση «Μπρεχτ και Χίτλερ», που είχε ανεβεί στο ΚΘΒΕ, τον Φεβρουάριο του ’83).

     

    Την επόμενη φορά που προσέξαμε το τενόρο (και πάλι) του Θοδωρή Ρέλλου ήταν τo 1984, όταν κυκλοφόρησε το παρθενικό LP των Blues Gang υπό τον τίτλο “Dig It!” στην Ano Kato της Θεσσαλονίκης. Τα σόλι του στο “Dangerous blues” του Ηλία Ζάικου και στο πνιγηρό “It’s my own tears” του Johnny Copeland (ένα από τα ωραιότερα blues που έχουν γραφεί / διασκευαστεί ποτέ από έλληνες μουσικούς) ήταν απολύτως χαρακτηριστικά.

    Μα και το 1985 το σαξόφωνο τού Θ. Ρέλλου ήταν εκείνο που πρωταγωνιστούσε σε δύο από τους πιο χαρακτηριστικούς ελληνικούς ροκ δίσκους της δεκαετίας του ’80. Κατ’ αρχάς, στο πρώτο φερώνυμο LP [Ano Kato] του συγκροτήματος Τρύπες. Ο Θ. Ρέλλος σολάρει με πάνκικο θράσος σε τρία από τα κορυφαία τραγούδια του άλμπουμ («Ταξιδιάρα ψυχή», «Νταβατζής», «Για την πατρίδα») και εν συνεχεία στο «Ρίσκο» [EMI/ Columbia] των Φατμέ, όπου τον ακούμε και πάλι στο «Τηλέφωνο» («Με πήρες πάλι για να βγούμε/ και σου το ’κλεισα απλώς…») με ωραίες φράσεις στην αρχή και μ’ ένα εκρηκτικό jazzy σόλο προς το τέλος. Την ίδια χρονιά (1985) ακούμε επίσης τον αθηναίο μουσικό και στο δεύτερο LP των Χειμερινών Κολυμβητών «Από το Πάρκο στη Μυροβόλο» [Lyra], μια συνεργασία (Θ. Ρέλλος-Χειμερινοί Κολυμβητές), που θα ξαναμπεί στις ράγες και αργότερα.

     

    Το άλμπουμ, όμως, εκείνο που καθόρισε την περαιτέρω πορεία του Θοδωρή Ρέλλου, αποτελώντας και την αρχική (και πιο ολοκληρωμένη) επαφή του με το χώρο της jazz, του αυτοσχεδιασμού, του πειράματος, του κολάζ και των εκπλήξεων δεν ήταν άλλο από τον «Μικρό Αδερφό» [Lyra, 1988] του Μιχάλη Σιγανίδη, ένας δίσκος-τομή όχι μόνο για τη λεγόμενη «σκηνή της Θεσσαλονίκης», αλλά και για την ελληνική «δημιουργική μουσική» γενικότερα. Τα σαξόφωνα του Θοδωρή Ρέλλου (όπως και τα τύμπανα του Τάκη Κανέλου) πρωταγωνιστούσαν στα “Un soir”, «Φιλόπτωχος», «Ο βιαστής» και «Τζίτζικας – Κ3».

    Φυσική συνέχεια εκείνου του δίσκου ήταν το «Πρωί και το Βράδυ» [Lyra, 1990], η συνεργασία του δηλαδή με τον κοντραμπασίστα και άλλα τινά Μιχάλη Σιγανίδη. Όπως γράφαμε και στο τεύχος 179 του περιοδικού Jazz & Τζαζ (Φεβρουάριος 2008), με αφορμή την επανακυκλοφορία του άλμπουμ σε CD:

    «Σιγανίδης, Ρέλλος και ακόμη Πολυζωίδης, Μουρτζόπουλος και όλοι οι υπόλοιποι... συγγενείς και φίλοι, με νέο υλικό, με καινούριες ιδέες, με τα ίδια παλαιά-ανάποδα και κυρίως με τη θριλερική ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη υπό μάλης, ετοιμάζουν ένα άλμπουμ, που έπεσε σαν κοτρώνα στο διαλυμένο, τότε, πολιτικο-κοινωνικό σκηνικό. Τέλη ’90, αρχές ’91, γυρίστε το ημερολόγιο να θυμηθείτε... “Το πρωί και το βράδυ”, “Κύριε”, “Το καφενείο”, είναι οι τίτλοι τριών ποιημάτων, τα οποία, με την βοήθεια των μουσικών χαλιών των Ρέλλου / Σιγανίδη, μεγεθύνουν στο πολλαπλάσιο το ανατριχιαστικό του πράγματος. Κι εδώ το κολάζ, ο αυθορμητισμός, η (λαϊκή) ελληνικότητα, ο… Ντόναλντ, ο Μότσαρτ, ο Κροκοδειλάκιας, όλοι και όλα, καταγράφουν το... πνεύμα και την ηθική μιας ομάδας δημιουργών, που, εξακολουθεί, χρόνια αργότερα, να εκπλήσσει».

     

    Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 με τους Acid Free (Βασίλης Ντάλλας, Γρηγόρης Μελάκης κ.ά. – το σχετικό CD θα κυκλοφορούσε από την Ano Kato το 1995) και βεβαίως με τους Mode Plagal, που σχηματίζονται στις αρχές των 90s (Ρέλλος σαξόφωνα, φωνή, Κλέων Αντωνίου κιθάρες, φωνή, Αντώνης Μαράτος μπάσο), ο Θοδωρής Ρέλλος αρχίζει να διαμορφώνει –και μέσω του γκρουπ– ένα ακόμη πιο προσωπικό στυλ, το οποίο θα φανερωθεί τόσο στα live της εποχής, όσο και στο παρθενικό “Mode Plagal” [Ano Kato], που έσκασε με γδούπο ακριβώς στα μέσα της δεκαετίας.

    Τα Βαλκάνια φλέγονται, και παραλλήλως οι μουσικές τους, που άρχιζαν να παίρνουν σιγά-σιγά τα πάνω τους μετά τον «Καιρό των Τσιγγάνων» (1988) του Emir Kusturica, βρίσκουν διέξοδο μέσα από την jazz-rock / funk οπτική του γκρουπ (μνημειώδη τα «Φλώρινα», «Κάλαντα Ι και ΙΙ», «Έφριξεν η γη» κ.λπ.), που ένωναν το ηχητικό «τότε» με την παράδοση και μάλιστα μ’ έναν τρόπο που δεν επιδεχόταν εύκολες αμφισβητήσεις. Ας σημειώσουμε, περαιτέρω, την παρουσία του Θ. Ρέλλου στο CD του Μιχάλη Σιγανίδη «Το Τραίνο - Φάντασμα Φίλος» [Lyra, 1995]. Σαχτούρης εκ νέου («Ο τρελός λαγός» και άλλα τινά).

     

    Τρία χρόνια αργότερα (1998) το “Mode Plagal II” (με την τοιχογραφία του Φώτη Κόντογλου στο εξώφυλλο) έθετε το πράγμα σε ακόμη πιο ρεαλιστικές βάσεις. Σημειώναμε στο τεύχος 71 (Φεβρουάριος 1999) του Jazz & Τζαζ:

    «Προπονημένο το γκρουπ στις συναυλίες, θα φέρει εις πέρας τουλάχιστον μια 15άδα από τραγούδια και σκοπούς της ευρύτερης περιοχής, όλα φιλτραρισμένα μέσα από μια progressive αισθητική. Από το funk του “Funky Βεργίνα”, το ψυχεδελικό “Γράμμα”, τον “Καλαματιανό” και το blues της “Πικροδάφνης”, μέχρι τον “Ήλιο” αφιερωμένον στον Βασίλη Σούκα, τα “Σάλωνα” με την περισσότερο γήινη αισθητική του τραγουδιού της Στερεάς και το θρακιώτικο “’Γω στα ξένα”, ένα είναι σίγουρο. Οι Mode Plagal δίνουν απόλυτο νόημα σε ό,τι θα αποκαλούσαμε “ελληνική τζαζ”».

    Σ’ εκείνο το άλμπουμ το συγκρότημα αποτελούσαν οι: Θοδωρής Ρέλλος σαξόφωνα, Κλέων Αντωνίου κιθάρες, Αντώνης Μαράτος μπάσο, Τάκης Κανέλλος ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά.

     

    Την επομένη χρονιά (1999) συναντάμε τον Θοδωρή Ρέλλο, ως «συμμετοχή» στις «Μικρές Αγγελίες» [Lyra] του Μιχάλη Σιγανίδη, αλλά και ως μέλος του συγκροτήματος Πυρός Αιθήρ, στο πρώτο φερώνυμο CD τους [Legend] μαζί με τους Βασίλη Σαλτίκη σαξόφωνα, Χρήστο Χήρα μπάσο και Γρηγόρη Μελάκη ντραμς (φίλος από την εποχή των Acid Free). Το «Λεβέντικο του Miles” από το “Mode Plagal II”, διασκευασμένα παραδοσιακά, αλλά και πρωτότυπες συνθέσεις των μελών του γκρουπ, δίνουν ένα άψογο CD, χαρακτηριστικό κι αυτό της εποχής.

     

    Το “Mode Plagal III” κυκλοφορεί, πάντα από την Lyra, το 2001 και συνεχίζει θα λέγαμε στο μοτίβο του “II”, προσθέτοντας κάτι ακόμη. Το βασικό σχήμα (Θοδωρής Ρέλλος σαξόφωνα, φωνή, Κλέων Αντωνίου κιθάρες, φωνή, Μάνος Σαριδάκης πλήκτρα, Αντώνης Μαράτος μπάσο, Τάκης Κανέλος ντραμς, Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά) πλαισιώνεται από γνωστές ερμηνεύτριες (Γιώτα Βέη, Σαβίνα Γιαννάτου, Θεοδοσία Τσάτσου, Ελένη Τσαλιγοπούλου), με αποτέλεσμα η μουσική του γκρουπ να αποκτά ένα επιπλέον επικοινωνιακό hook. (Η ερμηνεία της Θ. Τσάτσου στα «Παιδιά της γειτονιάς σου» π.χ. παραμένει αξέχαστη πολλά χρόνια μετά).

     

    Το CD εκείνο όμως που πήγε πιο πέρα την ήδη προχωρημένη μουσική των Mode Plagal δεν ήταν άλλο από το «Του Βόσπορου το Πέρα» [Hitch-Hyke, 2003], η συνεργασία τους δηλαδή με το τουρκικό συγκρότημα Βόσπορος, την Βασιλική Παπαγεωργίου και τον Νικηφόρο Μεταξά.

    «Εδώ δεν έχουμε απλώς ένα άλμπουμ οργανικό, ή κάποιο με κάποια τραγούδια γνωστά ή λιγότερο γνωστά, αλλά ένα άλμπουμ με τραγούδια καινούρια, τα οποία πρέπει ν’ ακούσουν απαξάπαντες. Τα “Του Βόσπορου το πέρα”, “Δρομολόγιο” και “Μνήμη Σαπφούς” νοιώθεις, όπως διαβάζεις τους στίχους τους και όπως τ’ ακούς, πως δεν είναι απλώς από μόνα τους, έτσι γυμνά, ατόφια τραγούδια, είναι κάτι πολύ περισσότερο… Ύμνοι, κελεύσματα προς έναν κοινό Θεό, μυστικό “άρχοντα της κυανής σφαίρας, της πνευματικής υπόστασης της γης” (Νικηφόρος Μεταξάς)».

    (Jazz & Τζαζ #121, Απρίλιος 2003).

     

    Η επόμενη δισκογραφική εμφάνιση του Θοδωρή Ρέλλου με τους Mode Plagal θ’ αργήσει πέντε χρόνια. Ήταν 2008 όταν κυκλοφόρησε από την MBI το διπλό CD «Κάθοδος των Σαλτιμπάγκων», μια συνεργασία των Χαΐνηδων με τους Mode Plagal.

    «Με πόσα συγκροτήματα θα μπορούσε να μοιραστούν το ίδιο στούντιο ή την ίδια σκηνή οι Mode Plagal; Το έπραξαν με τον Βόσπορο, το έπραξαν με τους Χαΐνηδες, το καλοκαίρι του ’08 στο Θέατρο Βράχων, παραδίδοντάς μας την “Κάθοδο των Σαλτιμπάγκων”. Αν και το διπλό αυτό CD προβάλλεται περισσότερο ως έργο των Χαΐνηδων, εντούτοις η παρουσία των Mode Plagal μοιάζει να ξεπερνά τη φιλική συμμετοχή, δίχως, όμως, να εξελίσσεται και σε… εχθρική προς την “κοινή απαίτηση”. Λογικό. Για συναυλία πρόκειται –για ηχογράφηση συναυλίας καλύτερα– και μάλιστα σ’ ένα χώρο συνυφασμένο με την ζωντανή παρουσία του κόσμου και το επαπειλούμενο γλέντι. Το δε ρεπερτόριο, παρότι είναι στηριγμένο σε τραγούδια των Χαΐνηδων, “ξεφεύγει”, όταν οι Mode Plagal αναλαμβάνουν τα πρωτεία στη “Λήμνο”, στο “Δέντρο είχα στην αυλή μου” και στο “Αερικό”».

    (Jazz & Τζαζ #193, 4/2009).

    Την ίδια χρονιά (2009) συναντάμε τον Θοδωρή Ρέλλο ως μέλος του γκρουπ Οι Φίλοι Μίλτου Σαχτούρη. Η καταγραφή στο CD «Ο Μιχάλης Σιγανίδης και Οι Φίλοι Μίλτου Σαχτούρη ζωντανά στη Μουσική Σκηνή Αυλαία» [Lyra] επαναφέρει στη μνήμη μας το «Πρωί και το βράδυ», το «Κύριε», τον «Τρελό λαγό» και όλα τα υπόλοιπα. Ακούγεται, επίσης (o Θ. Ρέλλος), ως βασικός σολίστ στο “Camera Obscura” [El Capitan, 2009] του Θωμά Σλιώμη.

     

    Με το γκρουπ να δηλώνει απών στο διάστημα 2003/4-2007 φθάνουμε στο 2010 για να δούμε το επόμενο CD των Mode Plagal. Αναφερόμαστε στην «Κοιλιά του Κήτους» [Lyra] με τους Θοδωρή Ρέλλο σαξόφωνα, φωνή, Κλέωνα Αντωνίου κιθάρες, φωνή, Florian Mikuta πλήκτρα, φωνή, Αντώνη Μαράτο μπάσο και Τάκη Κανέλλο ντραμς, φωνή να ραπάρουν απολαυστικώς, ανάμεσα σε άλλα, και σ’ ένα απόσπασμα από τη «Φαύστα» του Μποστ (εκεί όπου ο μέγας ευθυμογράφος παραδίδει «ανάποδα» μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας).

     

    Από ’κει και μέχρι σήμερα; Ρέλλος με Mode Plagal, Ψαραντώνη και Χαΐνηδες, Ρέλλος με Heavy Metal (David Lynch κ.ά.), Ρέλλος με Χειμερινούς Κολυμβητές, Ρέλλος με Τάκη Κανέλο, Ρέλλος με Γιάννη Αναστασάκη, Ρέλλος με Δημήτρη Αποστολάκη, Ρέλλος με Afrodyssey Orchestra και λοιπά, και λοιπά... Η δισκογραφία κάποιες φορές είναι παρούσα, όπως στο LP “HorseloverFat” [Private, 2018] (συνεργασία Θοδωρή Ρέλλου και Γιάννη Αναστασάκη), στο άλμπουμ των Burgundy Grapes “Short Stories, Lasting Shadows” [Inner Ear, 2017], στο «97%» [Music Links Knowledge, 2014] του Μιχάλη Σιγανίδη, στο «Πέρα από τα Σύνορα» των Ψαραντώνη / Χαΐνηδων / Mode Plagal [Music Links Knowledge, 2014], στο «Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου» [Αχός, 2014] του Θανάση Παπακωνσταντίνου κ.λπ.

     

    Φυσικά, μέσα στα χρόνια ο Θοδωρής Ρέλλος θα εμφανιζόταν σε πάμπολλα άλμπουμ καλλιτεχνών όλων των ειδών, ως session μουσικός.

    -::~:~::~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~::~:~::-

  • 28/7/2021

    Ευχαριστούμε πολύ τον κιθαρίστα Πέτρο Ζορμπά για το βιογραφικό κείμενο που έγραψε για το Jazz Library, για τον Βασίλη Ντάλλα (1949-1996). Έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες μπασίστες (γνωστό κυρίως από τη δουλειά του με τα Μπουρμπούλια και τον Διονύση Σαββόπουλο, αλλά και με πολλές ακόμη συνεργασίες), που έφυγε από τη ζωή πολύ νέος.
     
    Είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται ένα ολοκληρωμένο σύντομο βιογραφικό για τον Βασίλη Ντάλλα και μάλιστα με πληροφορίες που αντλήθηκαν από έγκυρες πηγές, μιας και ήταν αδελφός της μητέρας του Πέτρου Ζορμπά.

    -::~:~::~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~::~:~::-

  • 12/7/2021

    Ποια είναι η πιο παραγωγική χρονιά για την ελληνική τζαζ; To 2019, λέει η βάση του Jazz Library, καθώς κυκλοφόρησαν 64 άλμπουμ από Έλληνες και Κύπριους μουσικούς, που ζουν εδώ ή στο εξωτερικό.
     
    Τα τελευταία χρόνια, με τις τεράστιες αλλαγές στην προώθηση της μουσικής και την πτώση των δισκογραφικών εταιριών, οι καλλιτέχνες αναγκάζονται όλο και πιο συχνά να κυκλοφορούν τη δουλειά τους με δική τους παραγωγή, με άλλα λόγια με δικά τους έξοδα. Η υγειονομική κρίση ήρθε να κάνει ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα, αφού για μήνες εξαφάνισε τις ζωντανές εμφανίσεις όπως τις ξέραμε, αλλά παρόλα αυτά εξοικειωθήκαμε με τις online συναυλίες. Σήμερα πλέον πολλοί μουσικοί, ακολουθώντας τα νέα δεδομένα, περιορίζουν την κυκλοφορία των άλμπουμ τους μόνο μέσα από ψηφιακές εφαρμογές.
     
    Κι όμως η δισκογραφική άνθιση συνεχίστηκε και το 2020, ενώ μέχρι τα μέσα του 2021 έχουν ήδη κυκλοφορήσει 35 άλμπουμ (!) τα περισσότερα από αυτά μάλιστα πολύ υψηλού επιπέδου. Στοιχείο που δείχνει ότι εν μέσω τόσων δυσκολιών, αυτή η χρονιά μπορεί να αποδειχτεί ακόμη πιο παραγωγική από το 2019. Και ότι είτε αποτυπώνεται σε φυσική μορφή, είτε και μόνο σε ψηφιακή, η καλλιτεχνική δημιουργία στη χώρα μας εξακολουθεί να ακμάζει.
     
    Οι λεπτομέρειες στο https://greekjazz.omeka.net/exhibits.
     

    In which year in the history of Greek jazz do we find the most new album releases? In 2019, according to Jazz Library, with 62 new albums by Greek and Cypriot musicians who live in Greece and Cyprus or abroad.

     

    Recently, huge changes in the promotion of music through digital applications along with the decline of traditional recording labels, are leading more and more artists to self -produce their own works, in other words to cover the production with their own expenses. What is more, things have become even harder because of the health crisis. Live performances and concerts have changed dramatically, turning into "online lives". To adapt to these new circumstances, nowadays many artists release their work through digital distribution only.

     

    Still, the blooming of new musical creation in Greek Jazz continued in 2020, whereas until June of 2021 there are already 35 new album releases (!) most of them being exceptional. That proves, or at least helps us estimate that despite so many difficulties this year may be the most prolific of all. And, the jazz music expression in our country, either in analog, digital or online form, is ever growing.

     

    https://greekjazz.omeka.net/exhibits.

    -::~:~::~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~::~:~::-

  • 07/06/2021

    To logo του Jazz Library!

    -::~:~::~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~:~::~:~::-